Vanaf 2011 laat ik mij inspireren door het werk van Marius Romme en Sandra Escher.
Vanaf 1987 ontwikkelden zij hun ideeën over het horen van stemmen en legden daarmee de basis voor een wereldwijde paradigmaverschuiving in de manier waarop naar stemmen horen wordt gekeken.
In die beginjaren, met name rond 1989, staken Romme en Escher hun nek uit.  Zij liepen ver voor de troepen uit. Hun benadering werd in Nederland aanvankelijk nauwelijks geaccepteerd. In Engeland en Denemarken werd hun visie daarentegen veel warmer ontvangen, mede doordat de cliëntenbeweging daar destijds sterker was ontwikkeld. Samen met anderen ontwikkelden Romme en Escher een behandelaanbod waarin ruimte is voor de persoonlijke betekenis van stemmen en waarin stemmenhoorders perspectief wordt geboden om met hun stemmen te leren omgaan.
De ervaringen van stemmenhoorders uit de hele wereld laten zien dat deze benadering voor velen van grote betekenis is. De door hun initiatief ontstane wereldcongressen over stemmen horen worden inmiddels bezocht door stemmenhoorders uit meer dan 33 landen.

Als sociaal psychiatrisch verpleegkundige en als bestuurslid van Stichting Weerklank heb ik veelvuldig met de Maastrichtse benadering gewerkt. Ik heb ervaren dat deze manier van werken stemmenhoorders daadwerkelijk kan helpen om meer inzicht, grip en regie te krijgen over hun stemmen. Deze positieve ervaringen hebben mij geïnspireerd om het gedachtegoed van Romme en Escher met overtuiging en enthousiasme voort te zetten en verder uit te dragen.